11-10-06

Ons mémé

There’s something about 11 oktober, dacht ik toen ik vanochtend in de badkamer stond. Nog niet goed wakker wegens veel te weinig slaap. En toen wist ik het : 11 oktober was de verjaardag van mijn oma. 95 zou ze vandaag geworden zijn. Nochtans is ze al tien jaar geleden gestorven.
En denk ik nog steeds met veel warmte aan haar terug. Vraag ik me geregeld af hoe ze over dit of dat gedacht zou hebben. Heel veel goede herinneringen bewaar ik. Ben blij dat ik oud genoeg was om haar nog echt gekend te hebben. Kranig was ze. Zeven kinderen quasi alleen opgevoed, mijn ma kwam als derde in de rij. Gelukkig getrouwd met mijn grootvader, al heeft ze het met hem verre van makkelijk gehad. Maar dat ging zo in die tijd. The man of the house, you know.

We noemden onze grootmoeder niet oma. Zij was mémé. Met kleine lach-oogjes. En een eeuwige schort aan.
Als ik aan haar denk, zie ik zoveel beelden. Ruik ik de geur van het huis. Van de confituur met vers geplukt fruit uit de tuin die ze me leerde maken. Nog steeds is haar beeld de eerste associatie die ik maak als ik rabarber zie.
Denk ik aan de blokperiodes van mijn studententijd, dan denk ik aan haar. Zij was toen al alleen en ik zocht een rustige studieplek. Zij wou wel mijn kotmadam zijn die paar weken. Twee vliegen in één klap. Ik was in supergoede handen : wakkerworden deed ik met haar handgeklap en “opstaan” van onderaan de trap. Rond half elf een kop versgemaakte soep, ’s middags altijd nét die dingetjes gekookt die ik zo graag mag én uiteraard een dessert. ’s Avonds dan samen naar het nieuws kijken. En naar Countdown keek ze ook mee. Al herinner ik me dat ze de clip van When the lady smiles maar niks vond.
Maar de allerbeste herinnering bewaar ik aan iets heel kleins : achter het huis en de garage lag een moestuin. Je weet wel : met prei, tomaten, wortelen, princessenboontjes, spruiten, salade en al wat er doorgaans in een moestuin groeit. Dat alles rondom afgezet met van die betonnen platen, 2 m hoog. Te hoog om over te kijken dus. Maar een was een trapje. Met drie treden. En daar stonden mijn grootmoeder en ik geregeld samen op. Uitkijkend over de verderop liggende spoorweg. En babbelend. Over vanalles en nog wat. We konden nogal wat aftateren samen. En als ik dan iets geks zei, dan lachte ze hardop en noemde ze me een “zotte poraa” (een prei).

Ik wou dat ik nog eens met haar kon praten. Ze stierf na een verschrikkelijk lang aftakelingsproces. Dement. Ineengedoken. Graatmager. In niks nog ons mémé, ze was er niet meer. Het afscheid was een verlossing. Maar vergeten is ze niet.

10:41 Gepost door (Lost) Soul in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

tja, ne mens herinnert zich altijd zo'n dingen he op zo'n dagen - een weemoedig gevoel met een glimlach...
Enne... wat dat terraske betreft: zal ik zeker doen!
Ik wens je ook nog een zonnige woensdag! lieve groeten!

Gepost door: suikerbossie | 11-10-06

soul love Ik heb wat bijgelezen en weet nu ook een ietje pietje
meer over C.
Wat je mémé betreft, het was alsof ik over mijn
eigen mémé las!
En die herinneringen zijn zo mooi dat je die echt
moet koesteren, doe ik ook hoor!
Ik wens jullie nog een fijne woensdag toe en een
heel aangename avond!
Lieve groetjes!

Gepost door: Veerle | 11-10-06

ach Vreselijk om iemand te moeten zien aftakelen die zo veel voor je betekende.

Gepost door: beesken | 11-10-06

De commentaren zijn gesloten.