26-10-06

Brulaap, the sequel

Omdat ik toch een paar mailtjes kreeg met de vraag hoe het nu met Brulaap afgelopen was, even het vervolg. Vandaag lijkt mijn blogkse dus wel de dag van de vervolgverhaalkes.


Dat ik er hem moest op aanspreken van zeggen, was wel duidelijk. Voor mijzelf dan. Ik was er zo van onderste boven, mijn humeur zat onder nul, tot nà het lopen (waar joggen al goed voor is he !). Hart uitgestort bij C, die ook vond dat ik het niet moest laten passeren. Dus maar even een strategietje uitgewerkt, gesprek in mijn hoofd voeren enzo


Eerst Brulaap de kans gegeven om mij aan te spreken. Maar hij kwam binnen, knikte vriendelijk naar mij... en liep door. Aan de telefoon : poeslief, geen vuiltje aan de lucht, niks gebeurd. Maar gij niet zulle makker  ! Dus vroeg ik als ik hem weer eens aan de lijn had – even poeslief – of hij ergens een minuutje had voor mij. Geen probleem, zei hij, maar ik heb hem wel bij zijn kraag moeten grijpen toen hij weer eens simpelweg voorbijliep. Ja, zeg maar – zei hij – terwijl hij gewoon aan mijn desk bleef staan. Ja tarara maat, zo gemakkelijk gaat dat niet, dacht ik. Ik loodste hem naar de vergaderzaal en zei dat ik een probleem had, dat ik sinds de vorige dag niet goed meer wist wat voor een werkrelatie wij eigenlijk hadden. Maar waar jij nog over praat meiske, dat is al lang vergeten ! Ja hallo ! Wel Brulaap, ik ben dat nog niet vergeten, in tegendeel, ik heb er mij de rest van de dag slecht door gevoeld, ik verdien dat niet, er was geen reden voor. Jamaar, jamaar, dat is al lang voorbij bij mij. En in ’t vervolg als je slecht voelt over iets : je hebt mijn gsm-nr he !
Excuses heb ik niet gehad, die verwachtte ik niet (stiekem wel gehoopt, maar kom), dat past immers niet bij Brulaap. Ik kon wel zien dat hij zich bij de hele situatie niet gemakkelijk voelde. Kort : hij liet voelen dat hij wel wist over de schreef te zijn gegaan, maar zei dat niet in zoveel woorden. Toch kan ik niet zeggen dat ik aan het gesprek een slecht gevoel overhou. Neen, ik heb echt kunnen zeggen wat er op mijn lever lag, hij luisterde echt wel, heb op een bepaald moment zelfs gezegd gekregen dat hij of all people zou moeten weten dat brullen géén stijl is (hij wordt geregeld zélf zo liefdevol toegesproken), dat het niet echt van respect betuigt, dat ik dit niet pik, dat ik hoop dat hij ermee rekening zal houden, dat het niet meer gebeurt. Dat ik voelde dat zijn uitval naar mij toe mijn motivatie om voor hem nog iets te doen, laat staan iets extra’s, als sneeuw voor de zon verdwenen was en dat we dan toch een probleem hadden en dit dus toch even moesten bespreken en uitklaren.


Voor mij is het voorval van de baan, ik ben niet haatdragend. Al zal het niet nog eens mogen gebeuren. Ergens heb ik zelfs medelijden met hem, ik denk dat ik toen hij brulde gewoon de verkeerde persoon op ’t verkeerde moment was, het was voor hem toen zo’n dag dat alles fout ging, iedereen in zijn ogen tegenwrong. En niet vergeten natuurlijk dat de eigenaar van 't spel hier (die gelukkig letterlijk mijlenver van ons resideert) de gewoonte heeft om iedereen uit te kafferen, een behandeling die "standaard" is, ingeburgerd als het ware, die mijn chef én Brulaap geregeld te beurt vallen, dus een beetje de stijl van het huis dus. Al is dat by far nog geen reden voor gebrul. Maar kom, zand erover, ’t is hem vergeven.

15:36 Gepost door (Lost) Soul in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

hallo! ik kom jou even een fijne donderdagavond wensen! lieve groeten!

Gepost door: suikerbossie | 26-10-06

decibel-factory ik vraag me af zitten jullie aan een bureau of in kooien,ahum... bij hem staat er waarschijnlijk: 'verboden te voederen want reageert ongecontroleert'
koenie berlingo,die heel LUIIIIIIIIIIIIIID groet.

Gepost door: ridder | 26-10-06

Tja, er zijn mensen wiens EQ nogal laag ligt en ongemanierd zijn. En above all : 't is een man (en die zijn volgens veel vrouwen toch zo gevoelloos en weinig subtiel?) ;-)

Gepost door: Portishoofd | 30-10-06

De commentaren zijn gesloten.