02-11-06

Behoud de Begeerte

0000000000AAA

 

Voor het eerst in jaren nog eens naar een programma met schrijvers die vertellen. Voor het eerst naar de Bourla. Ik keek er naar uit. Behoud de begeerte. Tom Lanoye en Antjie Krog. En C en ik. Vroeg geboekt, dus prima plaatsen. Vroeger Tom Lanoye’s voorlees programma rond Kartonnen Dozen gezien. Hilarisch bevonden. Dus vol verwachting gisterenavond. Fantastisch mooie zaal. Sober strak decor. Maar wat is het hier koud.


Zuid Afrikaans en Nederlands naast elkaar. Verkleumd. Toveren met taal. Kijk mama zonder handen. Saai. Koud. Moe. Hier en daar een lach. Indommelen. Balanceren op de rand van slaap, die niet komt wegens... te koud.  De Begeerte ebt gauw weg zo. Vijf kwartier en eindelijk pauze. Ik vond er niks aan. Slecht gehumeurd. Wil naar huis.  Tijdverlies. Slecht humeur speelt mij parten naar mijn C toe. Ik grom iets over slaapverwekkend en bevriezen. Ze kan er niet om lachen. Ik ben lomp.


We halen onze jassen af. Gaan zonder iets te zeggen terug de zaal in. Mijn hoop om rond tienen terug huiswaarts te kunnen rijden is lang vervlogen, net als de Begeerte waarvan sprake . Niet alleen een avond verprutst, verkleumd, maar er dus nog een te korte nachtrust bovenop. Alles om vrolijk te zijn *niet dus*. En dan vergal ik met mijn reactie ook nog een stuk van C’s avond. Ik zeg het : ik kan zeer lomp zijn.


Begin van deel twee kan nog boeien : inspelen op de actualiteit met het overlijden van Botha. Krog is duidelijk geen fan. De passie waarmee ze spreekt, het lijkt vuur. Mijn interesse blijft 10 minuten gewekt. Maar dan krijg ik het - dankzij mijn dikke jas - eindelijk wat warm. En dommel ik in. Herinner me hier en daar een flard. Word zo nu en dan door gelach even uit mijn slaap gehaald. Volgens C was de tweede helft veel beter, humoristischer. Maar het kalf was voor mij al verdronken. Slaaptekort en zeer ochtendelijke fysieke inspanningen eisen hun tol als de verveling toeslaat nietwaar. Opgelucht als het eindelijk gedaan blijkt te zijn. Iets minder opgelucht als ik naar C kijk : ze is mijn slechte humeur van daarnet duidelijk niet vergeten . Ik moet haar gelijk geven : ik ben bij tijd en wijlen bijzonder onredelijk . Hou dan geen rekening met de impact die mijn humeur, mijn naar het schijnt dan heel scherpe opmerkingen op iemand kunnen hebben. Eén van de “kleine kantjes” van Lost Soul. Maar we kunnen het er over hebben. Zij “durft” mij daarop aanspreken. Gelukkig. Maar goed ook. Rustig. Zonder verwijten praten we. Onze eerste huiselijke twist, noemde C het. Die was al opgelost toen we thuis kwamen. En als C na onze ultieme verzoening zegt : zand erover, ik zie je daarom niet minder graag dan vóór de voorstelling. (En met lichtjes in de ogen :) Ook niet méér he, dat zal je wel verstaan. Dan weet ik dat het wel goed zit tussen ons. Eén akkefietje om de drie maanden is ook weer niet het eind van de wereld he.

11:54 Gepost door (Lost) Soul in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Hello Tom Lanoye heeft blijkbaar zijn beste tijd gehad! Verbaast me enigszins! Maar ja...
Een akkefietje, het bewijs dat het wel snor zit tussen jullie, en fijn dat het al uitgepraat was!! Dan hebben jullie het lekker kunnen bijleggen!!!!!! LOOOOOOOL
Dikke kus!!! FOTO'S NORMANDIE???? Hahaha, nee ,ik geef nie snel op...

Gepost door: boogiepeter | 03-11-06

Fijn... ...om te horen dat de kleine kantjes keurig opgevangen raken. Ziet er prima uit... :-)

Gepost door: Beowulf | 05-11-06

De commentaren zijn gesloten.