15-11-06

Betoverende George Michael

GM-1

 

Het was al op het middernachtnieuws en het is waar : George Michael kreeg Antwerpen op de knieën. 15 jaar niet meer opgetreden, dus a little bit rusty on that front. Bovendien waren de voortekenen (tig keer opgepakt wegens drugs- drank- en ander misbruik) alles behalve geruststellend. Ik moet toegeven dat ik de voorbije weken toch een paar keer gedacht heb dat hij Antwerpen niet zou halen wegens een verblijf in een of andere cel . Maar neen. Hij was er. En nog beter : ik was er ook !

Twintig meter van het podium stonden we.. Zonder één glimp te hebben opgevangen, onzichtbaar tijdens het eerste nummer, loepzuivere stem. Manmanman, kippevel bij het ovationele applaus toen hij eindelijk het podium opkwam. Onbeschrijfelijk, het moment dat een publiek compleet uit het dak gaat, als de zaallichten dimmen en je in het donker op het podium beweging ziet. Al dat enthousiasme, die letterlijk 15.000 paar handen in de lucht, het gefluit en gegil, je voelt al die hooggespannen verwachtingen, de blijdschap in de lucht hangen. En je neemt dat in je op, laat je ook meedrijven op die wolk, die superenergie die vrijkomt. Even alles vergeten en genieten. En je voelt je nekharen overeind gaan staan, kijkt net als die 14.999 anderen met grote ogen en op de toppen van je tenen naar dat nog lege podium. Jaaaaaaaaaaaaaaaa, daar is hij !!!!! En je roept je schor, springt als een zotte tiener en zwaait zwaait zwaait. Voor die paar seconden, daar doe ik het voor. Al kan niet iedereen een zaal zo onvoorwaardelijk gek krijgen. Zalig genieten. Dat heb ik gedaan.

Ik ging voor de oudere nummers, de periode die met het Faith-album afgesloten werd. En ik niet alleen. Halfweg de eerste set de intro van Everything she wants en het dak gaat er echt af. Het kon dus nóg luider, nog enthousiaster. Overal blije gezichten, iedereen brult mee. Haha, al die 30-45 jarigen waren ineens weer pubers . Dé verjongingskuur bij uitstek. Voor even toch.
Als na de pauze ineens de jukebox op het scherm verschijnt en de intro van Faith klinkt, doen we het nog eens over. Hij geniet duidelijk ook. Al ben ik verbaasd dat hij zulke nummers nog zingt.
We dromen hardop van Careless whisper als bisnummer en worden op slag op onze wenken bediend. Die saxofoonintro klinkt echt fantastisch, een prachtige melodie nog altijd. En hij zingt het zoals 20 jaar geleden. Freedom ’90 is de te verwachten tris, maar een perfecte afsluiter.

Nooit gedacht dat ik de ballads (Jezus to a child & Turn a different corner klonken echt fantastisch) zonder geeuwen zou doorstaan, but I did. En de dansnummers waren hier echt op hun plaats, de schitterende (zeer uitgebreide) band deed het Sportpaleis stomen, heel krachtig klonken ze en de grote videowall waarop allerhande beelden en lichteffecten geprojecteerd werden zorgden ervoor dat je je in een gigantische discotheek waande.

Afgeborsteld : jaja. Perfectionistisch : ongetwijfeld. Charmant en innemend : ab-so-luut. Funky ? Yeaah !! Klasse : te over.

Een minpuntje ?
Ik ben te klein !! Ik heb 90 % van de tijd vurig gewenst minstens 10 centimeter groter te zijn. En nu pijnlijke kuiten natuurlijk !

16:26 Gepost door (Lost) Soul in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: george michael |  Facebook |

Commentaren

helaba! geweldig geschreven,
ik zie et zo voor mij!
en ik heb ook altijd een trapleerke in men sjakos,
aaaaaaah, zonnekes

Gepost door: Sunny-Kay | 15-11-06

den michael is inderdaad niet voor één gat te vangen....maar toch wat te gepolijst voor ridder koenie.
koenie berlingo,die zegt-smaken verschillen,groet.

Gepost door: ridder | 16-11-06

De commentaren zijn gesloten.