23-11-06

Internet dating

Het is toch wat tegenwoordig. Met dat internet. C & ik hebben de naald in onze respectievelijke hooibergen gevonden door internet. Maar dat wist u al. Maar je hoort het links. Je hoort het rechts. Ik kreeg toen ik me deze zomer luidop afvroeg of ik nu meelijwekkend dan wel meegaand met de tijd was met mijn internet contacten best wat reacties. Van medebloggers die me schreven hoe zij ook man/vrouwlief in de virtuele werkelijkheid gevonden hadden. Jaha, waarom ook niet he !?! Toen deed het me deugd, het stak me een riem onder het hart, die succes-verhalen. Zo kon ik ook vasthouden aan het idee dat ik niet zielig was. Want dat vroeg ik mij dus af. Ondertussen kijk ik niet meer raar op als iemand me zo een verhaal vertelt, al betrap ik me nog wel op aarzelen als iemand me vraagt hoe mijn C en ik elkaar hebben ontmoet. Afgelopen vrijdag nog hoorde ik haar vrolijk ons verhaal vertellen. Nochtans oudere mensen. Maar neen, zij reageerden gewoon, enthousiast, bekeken ons niet zorgelijk het hoofd schuddend voor zoveel decadentie.

Vandaag nog ontving ik een mail van een vriend. Die aan twee niet-bloggende collega’s had proberen uitleggen wat een blog is, wat hij zo leuk vindt aan een blog. Die snappen ook niet hoe je je zo kan ‘verlagen’ tot internet-contacten-leggen. Hoe wanhopig kun je zijn ? Zoiets. Hij hoeft zich geen zorgen te maken, vind ik. Het is toch meegaan met de tijd, gebruik maken van de huidige middelen. En inderdaad, het eerste contact is misschien iets gekunstelder dan aan de toog hangen of uren met zweet in de handen staan vooraleer je iemand durft aanspreken of ten dans vragen (gebeurt dat nog tegenwoordig ???), enkel “het begin” is anders, eens je elkaar hebt ontmoet, dan pas kan het echt beginnen. C en ik zeggen nog geregeld dat we het zo leuk vonden dat we allebei al zoveel van elkaar wisten vooraleer we onze eerste echte ontmoeting, dat wat we van elkaar wisten toch geruststellend was. Wist je trouwens dat we meer dan honderd bladzijden mailden voor onze eerste echte date ? Niet over het weer, maar over de dingen die er echt toe doen. Dat halve boek blijkt nu nog steeds een onschatbare voorsprong te zijn geweest. Laat ze maar lachen met internet-contacten. Ongelukkig in je zetel blijven hangen, bij de pakken blijven zitten, dat is pas echt zielig.

16:13 Gepost door (Lost) Soul in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Logisch toch ! Op internet is de mogelijkheid niet zo beperkt.

Vroeger was het ook altijd iets !

Als je iemand op café leerde kennen was het een zuipschuit.

Als je iemand leerde kennen via "ten dans vragen" dan kon je hem niet leren kennen want daar bestond de mogelijkheid niet om te "praten".

Tjezes ! Laten zeveren en alleman zijn goesting laten doen.

Dat ze zeggen, misschien kunnen ze er gewoon niet aan tippen.

;-)

Gepost door: ms | 23-11-06

;-) eigenlijk treed ik ms-ke bij,
daar is niks aan toe te voegen.
eigenzinnige wereld he,
zonnekes op donderdag.

Gepost door: Sunny-Kay | 23-11-06

Ja, ik treed ms'ke ook bij...

Een vriendin probeerde het ook,
maar het werd niets...

Enne, had er niet een of ander onderzoek uitgewezen dat bv. jongeren nu een hechtere vrienschapsband hebben met elkaar net door al dat ge-msn enzo?

(ps: thx voor je reactie!)

Gepost door: lavender faery | 23-11-06

Ik heb door mijn blog mijn 'zusje' leren kennen. Gisteren zat ik even zonder internet en voelde ik mij op slag verloren. Voor mij is internet vaak mijn contact met de buitenwereld. Echt veel kan ik niet op stap gaan doordat ik chronisch ziek ben, maar dankzij dit medium heb ik elke dag contact met mijn vriendinnetjes, en leer ik nog altijd nieuwe mensen kennen. Iets wat anders ondekbaar zou zijn.
Ben ik daarom zielig? Ik denk het niet. Zoals je zelf al aangaf: ik zou pas zielig zijn als ik in mijn zetel bleef liggen.

Gepost door: kaatje | 23-11-06

geen hoe kan ik op deze site meepraten?

Gepost door: desiree | 16-09-07

De commentaren zijn gesloten.