11-12-06

Even uitrazen

Even adempauze vandaag. Van mijn hoofd. En al het geweld dat er gisteren in woedde.

Ma op bezoek gisterenmiddag. Ze begint elk bezoek steevast met chilling out. Uitrazen. Stoom aflaten. Normaliseren. Temporiseren. Need I go on ? Toffe pa maakt haar het leven onmogelijk. Ze kan het niet aan. Ze weet er geen raad mee. Het maakt haar kapot. And it kills me to see her suffer like that. Over twee weken wordt ze vijfenzestig. Ze is jong van geest, levenslustig, ondernemend, sociaal, al wat je wil. Maar haar EQ kan niet tegen dat van mijn pa op.

Dilemma. Traditie. Ingebakken waarden. Eens getrouwd, altijd getrouwd. In goede & slechte dagen. De man is baas, de vrouw heeft ongelijk. Dat soort prehistorische redeneringen. Dogma's. En in die redeneringen hoort ook het woord echtscheiding niet in het woordenboek thuis.

A dead end. Letterlijk en figuurlijk. Als je bij de probleemstelling van een psychologisch mishandelende echtgenoot en vader die zijn kinderen afstoot en van zijn vrouw eist dat ze hetzelfde doet bij voorbaat stelt dat je niet van hem weg kunt gaan, dan heb je nog één mogelijkheid : hem proberen te laten zien dat er met jou niet te sollen valt, ervoor te zorgen dat je overeind blijft in die storm.

Het moet verschrikkelijk zijn om zo te leven. Het verteert haar. Zichtbaar. Hij vuurt de laagste scheldkanonades op haar af als ze bij broer of mij wil komen en hij daar lucht van krijgt. Dat is maar één voorbeeld. Hij vindt altijd wel een reden. Ze krimpt er van ineen. Naderhand beweert hij doodleuk dat hij niks van dat alles heeft gezegd.

Broer & vriendin nodigen ma & pa, mij & C uit voor kerst. Broer vraagt hem persoonlijk of hij komt. Pa draait zich om, loopt weg. Zegt niks. Ma vraagt pa of hij komt. Pa zegt dat hij op kerstavond vroeg in bed zal liggen.

Pa hoopt dat ma ook niet zal komen. Zéker weten. Nu is hij nog afwachtend. Er komt zeker nog een offensief. Om ma de lust te ontnemen te komen. Broer en ik willen ab-so-luut dat ma komt. Omdat ze graag komt. Omdat we weten dat ze een leuke avond zal hebben. Als ze er eenmaal is. Als we er kunnen voor zorgen dat hij haar avond niet bij voorbaat vergalt.

Gisteren was ma dus bij ons. Machteloos staan wij. Allemaal. Ze berust. Heeft blijkbaar geen kracht. En kraakt. Heel langzaam. Hoe lang houdt ze het nog vol ? Wat kunnen we doen ? Hoe kunnen we haar helpen ? Ze wil / durft geen hulp zoeken. Muurvast. De situatie zit muurvast. Ma leeft op na een tijdje bij ons. Ma spreekt zichzelf constant tegen : wil naar huis want 'hij' wil misschien nog een uitstapje maken en dan hebben ze nog tijd, zegt ze eerst. Maar dan gaat ze toch met mij mee naar die tentoonstelling. En blijft ze met mij nog op de bus wachten. Ze neemt me vast, ik hou haar vast. Komaan ma, véchten. Ze moet vechten. Voor zichzelf. Voor broer, voor mij. Hoe kan een man zo verbitterd, giftig, fundamentalistisch worden ? Blijven volhouden dat hij niks fout heeft gedaan, wij zijn allemaal tegen hem, hem treft géén schuld. Bah.

Ik schrok van mezelf gisteren. Omdat ik bij het denken aan ma die hieraan stilletjes sterft, mezelf op een gedachte betrapte. Dat ik hem doodwens. Dat het voor ons allemaal de dingen toch eenvoudiger zou maken. Zover heeft hij me dus gekregen. Dat ik iemand doodwens.

Het razen in mijn hoofd zal wel opnieuw bedaren. Al zie ik het allemaal nogal somber in. Kerstmis ; vrede op aarde aan alle mensen van goede wil ? Yeah right.

13:12 Gepost door (Lost) Soul in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Djeeses A. Het blijft me door merg en been gaan als ik dit allemaal lees. Na een rotjaar van ziektes zijn we blij dat we de kans krijgen om nog allemaal kerstmis samen te vieren in gezinsverband, want er waren geen zekerheden niet meer of het wel zou kunnen.
Er moet eerst iets gebeuren vooraleer je pa dat gaat inzien.... en dat is niet te geloven!!!
Hopelijk kan je fijn samen met je moeder het vieren...
ik hoop het van harte!! Dikke knuffel voor jullie!

Gepost door: boogiepeter | 11-12-06

waarom kan men elkaar niet aanvaarden hoe men is. soms word ik daar gewoon ziek van. Verwen je moeder maar extra. lieve knuffff catje

Gepost door: catje | 11-12-06

Herkenning... toch wel, voor een stuk, al is elk verhaal anders,
het mijne eigenlijk helemaal anders,
en toch, heel herkenbaar, herkenbare gevoelens...
Pas op dat je onmacht in de situatie niet in schuldgevoel overslaat, nu, na een eindje...
En ja, 'feest'-dagen, drukken je extra met je hoofd op 'de situatie'...
Doe wat je kan, A, weet dat je je best doet,
dat het niet alleen van jou afhangt of de situatie wijzigt, vooral niet van jou.
Geniet van wat je met C hebt,
laat hem dat vooral niet vergallen!

Gepost door: lavender faery | 13-12-06

De commentaren zijn gesloten.