26-01-07

Spoken uit het verleden

Eerst ben je op je hoede. Je denkt na bij alles wat je doet. Over hoe je iets doet. Er gebeurt niks. Het is stil. Je haalt opgelucht adem. Na een tijdje verslapt je aandacht, al blijf je nog alert. De dagen worden weken. Ook deze gaan geruisloos over in maanden. Je dommelt in. En net dan BAM, it hits you in the face. En je bent op slag klaarwakker, superalert, je hart klopt in je keel, voelt je weer opgejaagd wild. En je hart staat even stil als je bedenkt dat dit om meer dan A gaat. Er is nu ook C.

Ex Am laat dus weer van zich horen. Anderhalf jaar na de breuk. Na de lange brief die ze me eind augustus schreef, de verjaardagskaart, de nieuwjaarskaart, die ik allemaal onbeantwoord liet. Pogingen van haar om mij “toevallig” tegen het lijf te lopen werden door mij doorzien en geneutraliseerd. Volledige mailstilte ook. Tot midden vorige week. Nijdig omdat ik ”zo verdomd moeilijk te bereiken ben”. Dat spreekt voor zich zou ik zeggen. Drie dagen later een tweede mail. Dat ze niet weet of dit mailadres nog wel werkt. Derde mail op mijn andere mailadres.

Ik voel hoe haar frustratie zich opbouwt. Wat is er in haar borderline brain gebeurd dat ze zich ineens weer op mij focust ? Koffie drinken met haar vriendin K, die ook al bàkken borderline-toestanden over zich heeft gekregen. Wij hebben elkaar wel gevonden sinds de breuk. K wist niet wat haar overkwam, ik zette haar op het borderline pad, opdat ze kon begrijpen. Ik, de ervaringsdeskundige, haha, al is dat lachje heel groen. K kon mij ook vertellen wat er - toen ik volop werd bestookt – vertellen wat er allemaal écht gebeurde, wat mij dan hielp in te schatten wat ik nog kon verwachten... I’ll scratch your back and you’ll scratch mine weet je wel. Een soort geheim verbond dus, waar we allebei beter van werden. Wij, die Ex van in het prille begin aan ons allebei had voorgehouden dat de één de ander niet kon uitstaan, we schieten echt goed op. Borderline brein...

K haalde me definitief uit mijn droom : ik ben helemaal niet uit Ex’s gedachten verdwenen, ik ben nog zeer reëel. Ze wil mijn aandacht. Wanhopig. Wil met mij praten. Wil weten hoe het met me gaat. Wat ik doe. Met wie. Of ik Iemand heb. Ik toch zeker en vast geen verhuisplannen heb ?!? Het uitblijven van elke reactie van mij drijft haar tot uiterste frustratie. Nochtans is dat de korte pijn. De enige mogelijke weg voor mij. Het advies van de borderline-dokter bleek vroeger ook al zo de nagel op de kop. Ook al dacht ik toen het beter anders te proberen, ik moest de dokter keer op keer gelijk geven, dat het gegeven advies inderdaad het beste was. Dus volg ik het advies. Ik màg niet reageren. Niet negatief. Niet positief. Niks. Radiostilte.

Maar ergens in mijn achterhoofd komen weer de doemgedachten. Want ik wéét dat borderliners letterlijk geen grenzen kennen. Dat het vroeger gebeurde dat als ik op geen enkele provocatie nog wou reageren, ze uit frustratie com-pleet door het lint ging. Dat ze bijvoorbeeld ook geweldadig kunnen worden. Dat ze een bijzonder gevoel voor drama hebben. Dat ze doorgaans dreigen, maar ook soms de daad bij het woord voegen.

Dus kijk ik nu opnieuw geregeld over mijn schouder als ik over straat loop. Kijk speurend rond of ik die ene auto niet zie. Want ik wéét dat ze nog elke dag voorbij mijn huis rijdt. Om te zien of er licht brandt. Of ik er ben. Zeker en vast vermoedt ze dat ik niet meer alleen ben. Daarvoor blijven de ramen te vaak onverlicht, is mijn wagen te vaak ’s avonds weg.

En dus maak ik mij toch wat zorgen. Wat als ze C ziet en wéét dat C bij mij hoort. Dat ze van de rest van onze plannen op de hoogte zou zijn, daar mag ik niet aan denken, maar dat is momenteel nogal onwaarschijnlijk. C zien en weten wie ze is, zal zeker een trigger zijn, een rode lap op een stier. Ik mag er niet aan denken.

Nochtans weiger ik om mijn leven hierrond weer om te draaien. Het flitst zo nu en dan opnieuw door mijn gedachten, maar het hoogtepunt van jagende adrenaline is de afgelopen dagen weer weggeëbt, al blijf ik dus op mijn hoede. Een gewaarschuwd mens is er naar het schijnt twee waard.

En ondertussen mag ik van mijn C zolang het zo vroeg donker is niet meer alleen gaan joggen. Er zijn teveel donkere weggetjes. Ik snap haar ergens wel. Maar ik loop echt niet in zeven sloten tegelijk. Ik leef ondertussen anderhalf jaar met die mogelijkheid in het achterhoofd. Ik spring hoogstens letterlijk in de sloot als die auto achter mij opdoemt. Of ik spurt een oprit op en trommel als gek op een verlicht raam. Om dan linea recta aangifte te gaan doen. Want ik ben het spuugzat. Ik heb een ander leven nu. Ex wou ermee kappen en kan mij nu niet lossen. Ik pik het niet meer.

Ik prent me in rustig te blijven, niet te dramatiseren en niet toe te laten dat het opnieuw mijn leven beheerst. Het voelt nu echt aan als een hardnekkige vervelende vlieg die je wegmept. En een vaart zal het allemaal niet lopen. Er zijn anderen op wie ze nog veel meer haar pijlen richt. En dat baart me meer zorgen. Maar daar vertel ik misschien nog wel over.

12:24 Gepost door (Lost) Soul in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Spoken Al heb ik problemen met het accepteren van "borderline" als ziekte, kan ik je wel zeggen dat je niet moet wachten tot er effectief iets gebeurt. Houd die mails bij, steek ze in een map, verzamel wat ze tegen anderen doet, steek het in een map en als je map wat aangegroeid is ga je al direct klacht neerleggen. Wachten tot er iets gebeurt ... wat als het aan C gebeurt ? Hoe ga je je daarna dan voelen !

pske : als borderline écht een ziekte is, dan moeten ze ze opsluiten, maar ik zie dat eerder als gedwarsboomd egoïsme.

Gepost door: ms | 26-01-07

Oei! Hier even een tijdje niet gelezen...in de veronderstelling dat jij en C gezellig verder aan het drijven waren op jullie fantastische roze wolkje en nu kom ik hier en lees ik...dit!
Ongelofelijke shit dit! En moet ms hieronder gelijk geven...niet wachten tot er wat gebeurt hoor! Ik heb ab-so-luut geen ervaring met borderline (ga zo eens even googelen wat het precies is) maar wat je hier zo beschrijft...het lijkt me een hel om met zo iemand samen te moeten leven en ook om een slachtoffer ervan te zijn zoals jij nu! Laat je leven er alsjeblieft niet door verpesten...jij en C zouden nu dus gewoon op dat roze wolkje moeten zitten hè!
Take care!
Groetjesssssssssssssss!
ps. wilde nog zeggen,dat als je zo verliefd bent als jij op C, poëzie altíjd ineens veel beter smaakt! ;-)))

Gepost door: mizzD | 26-01-07

;-) Volgens mij zijn het de geijkte excuses hoor.
Ziekte stel ik ook in vraag.
C.heeft wel een beetje gelijk wat dat betreft met het joggen
maar laat angst ofzo je geen leidensweg bezorgen he!
zonnekes en doeiie.

ps-ke, men tekstje stond er niet bij gepost!
voordeel van programeren he





Gepost door: Sunny-Kay | 26-01-07

Hm Nee, zeker geen crisis. Ben 't al gewend;-). Kaap van 10000 overschreden zie ik. Profi.

Gepost door: Portishoofd | 26-01-07

Tanx om zo breed te beschrijven waar ik zo geblokt nog geen letter van op papier krijg.

Gepost door: Beo | 26-01-07

ja komt me zeer bekend voor. Ik loop na zoveel jaren nog steeds niet "gewoon" over straat. Altijd ligt HIJ (mijn ex)nog ergens op de loer.

Gepost door: beesken | 27-01-07

De commentaren zijn gesloten.