27-01-07

Dwars

Koffie met K dus, nog steeds nauw bevriend met Ex. Sinds eind april elkaar niet meer gezien, enkel heel sporadisch telefonisch contact. K hield meestal de koffie-boot af. Ik begrijp haar wel. Ze is tenslotte nog steeds bevriend met. Het afspreken met mij zit haar niet helemaal lekker. Maar nood breekt wet. Van Ex kreeg K ongevraagd dezelfde behandeling die mij tebeurt viel en geloof me vrij, je weet niet wat je overkomt. K belde mij toen op. Of ik wist vanwaar de wind kwam ? En zo begonnen we te praten. Het ene na het andere puzzelstukje viel op zijn plaats. Leugens. Leugens. Leugens. Die ik twee jaar heb geloofd. Dingen die ik niet snapte, omdat het onlogisch was, inging tegen mijn instinct, it all made sense toen K me hetzelfde verhaal opnieuw vertelde... en bleek dat het niet anders kon dan dat Ex mij voorgelogen had. Omdat K’s versie van de verhalen logisch klonken, het ineens allemaal wél klopte. Uren hebben we gepraat. Ook veel samen stil geweest. Nadenken, de nieuwe “wetenschap” laten bezinken. ’s Anderendaags opnieuw aan de telefoon, omdat er nog dit en dat in elkaar past, ook nieuwe vragen oproept. En het besef dat Ex nog veel zieker is dan ik noch K ooit hadden kunnen denken.

Nu dus op K’s verzoek koffie. Heel mijn lijf schreeuwt dat dit niet zomaar een babbel is om bij te praten, dat er iets aan de hand moet zijn. Misschien iets dat de drie mails op 5 dagen mogelijks kan verklaren ?

K maakt zich dus zorgen. Om de kinderen. Zij zijn de dupe, op hen worden alle frustraties uitgewerkt. Ik zie terwijl ze vertelt dat ze moeite heeft haar tranen te bedwingen. Woede ook. Machteloze woede. K heeft een speciale band met Dochter. Dochter vertrouwt K. Een paar maanden geleden kwam er na een lange huilbui in één gulp een heel verhaal uit Dochter. Een kind op zoek naar steun. Naar warmte en genegenheid. En opnieuw klikt hierdoor iets op zijn plaats. Nu weet ik dat Dochter niet bij mij aan de deur kwam omdat ze zo dringend naar toilet moest. Dochter schrok zich een aap toen bleek dat C bij mij was. En ging er na het toiletbezoek als een speer vandoor. Dochter had K ook over haar bezoekje verteld. Dat er een andere mevrouw bij A was, dat Dochter dacht dat A een nieuwe vriendin heeft. Maar dat ze dat niet aan mama verteld heeft en dat ook niet gaat doen, want mama zou heel kwaad zijn, mama rijdt nog elke dag voorbij A. Ik voelde toen al dat het niet zomaar was, en inderdaad, wellicht zocht Dochter steun bij mij. De details horen hier niet thuis, maar de kinderen krijgen mentaal en fysiek zwaar te verduren. Van een mep om de oren ga je niet dood, maar doelbewust op zwakke plekken slaan, aan de haren trekken, nijpen etc... dat is er toch echt over. En geen enkel kind wordt er beter van als hij/zij elke dag te horen krijgt dat hij/zij niks waard is, ze ondankbare wichten zijn, ze lomp zijn etc. En ze hebben al zoveel meegemaakt. Mijn hart staat stil als ik aan hen denk, verkilt.

Op school voelen ze ook nattigheid, ze hebben Ex er al een paar keer op aangesproken, ze willen ook met papa praten, maar dan moeten ze voorbij Ex, en die houdt de boot af. Ze dreigt ermee de kinderen van school te halen. En de school weet ook dat als de kinderen naar een andere school gaan, ze er helemaal geen controle meer over hebben, dat Ex dan helemaal opnieuw kan beginnen met de nieuwe school. Dus houdt de school zich gedeisd. Papa’s rol in het hele verhaal is niet loepzuiver vind ik. Hij zit er met zijn neus op en hij moet toch wel zien dat er dingen fout lopen, ook speelt Ex het zo dat ze enkel door het lint gaat als papa niet thuis is. Ze smeekt de kinderen ook om papa niks te vertellen, want anders... Papa kiest er duidelijk voor te doen alsof hij niks weet, dan hoeft hij ook niet in te grijpen, eindelijk doen wat hij al lang had moeten doen en dus zijn vrouw tot de orde roepen, grenzen trekken en haar dwingen iets aan haar ziekte te doen.

De school houdt een oogje in het zeil, heeft ook al K gecontacteerd, als goede vriendin des huizes en zij probeert het contact met de kinderen zo te houden dat ze weten dat ze haar kunnen bellen als er iets gebeurt, dat ze niet alleen staan. De sociale dienst staat met de rug tegen de muur, kan en mag (nog) niet ingrijpen. Zij weten wel wat ze doen, hoop ik. Ik heb geen enkel recht van spreken, dus –ook al zou ik willen ingrijpen- moet ik mij afzijdig houden. Als één van de kinderen aan mijn deur zou staan, dan gaat die wijd voor hen open, zal ik hen helpen, maar ik kan nu geen stappen zetten. En ik wil dat ook niet, ik ben anderhalf jaar geleden uit hun wereld geschopt, voel mij daar nu goed bij. Ik moet ook aan mezelf denken en vertrouwen in de opmerkzaamheid en daadkracht van hun omgeving. Of kent iemand een instantie waar bijvoorbeeld K “discreet” een tip kan geven ?

10:00 Gepost door (Lost) Soul in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Hallo C&A HEb hier even gezeten en alles wat bijgelezen, en ik moet zeggen, jawadde. Makkelijk is anders en het hele verhaal is wel wat moeilijk om zomaar één cordate mening te geven. Maar één ding staat boven alles, je leven met C gaat voor alles. En dan zijn er die kinderen, djeeses, ik word er zelf nie goed van, alles te moeten lezen. Kinderen mogen zeker de dupe nie zijn van zulke toestanden, maar ze zijn het maar al te vaak, de frustraties worden er op uitgewerkt enz...
Ik hoop echt voor je A. dat alles snel klaarder wordt voor je en dat je je kan focussen op je leven met C.
Want zulke toestanden leggeneen zware last op iemands leven.
Dikke knuffels voor jullie beiden en tot snel.
XXX

Gepost door: boogiepeter | 27-01-07

De commentaren zijn gesloten.