31-01-07

Die zaterdagmiddag, zonder C...

Een zaterdag namiddag alleen. C is niet thuis. Quality time met mama. Mag en moet er ook zijn. Voor C’s mama was het even wennen dat dochterlief niet meer elke zondag uitgebreid thuis komt. We gaan er wel geregeld over de vloer, maar nu is het natuurlijk wel anders. C’s leven is nu toch wel anders ingedeeld. En mama en papa moeten zo dus noodgedwongen wat van hun tijd met C inboeten. Een logische evolutie, maar ik kan me voorstellen dat dit in het algemeen voor ouder niet altijd makkelijk is. Al zie je van ver dat ze blij zijn voor C. C woont best een eindje van haar ouders vandaan, gauw-gauw binnenspringen kan niet, de bezoekjes worden gepland. Mama en papa C zullen het wel leuk vinden hun dochter een middagje helemaal voor zich te hebben.

Dus heb ik ook een namiddagje helemaal voor mijzelf. Een namiddagje waarin ik vanalles denk te doen. Ik bedenk dat ik sinds C nu voor het eerst een paar uur weekend tijd in mijn uppie heb.

In een opwelling bel ik Broer. Ja hij is thuis. En ik ben welkom. Natuurlijk. Een kwartiertje stappen later plof ik er in de zetel. Broer en zus praten bij. Met een kop dampende koffie. Hoe staat het leven ? Broer neemt suiker. En ontwijkt zo mijn blik. Of is dit mijn verbeelding. Het valt me ineens op hoe dodelijk vermoeid Broer eruit ziet. Kringen onder de ogen. Oud, getekend. En hij is zoveel jonger dan ik. De tijd tikt dus ook voor wie het jongst is onverbiddelijk door, zo op zaterdag over de middag, een uur na het opstaan.

Misschien omdat ik zijn onuitgesproken ongemakkelijkheid voel bij het onderwerp concentreer ook ik me op mijn kop koffie als ik melk giet. Neen, hij heeft nog niets beslist over zijn job. Begin dertig en leeg. Hij weet duivels goed dat hij iets moet doen. Al jaren in die job die hem veel gemak, centen, maar geen voldoening brengt. Maar hij weet niet wat hij wil. Zegt letterlijk dat hij de fut hem ontbreekt om er nu iets aan te doen. Het is uiteraard zijn leven, zijn keuze. En broer is al-tijd al netjes op zijn pootjes terecht gekomen. In the end.

Ondanks het moeilijke onderwerp wordt het een leuk gesprek. De twee kemphanen van weleer relax samen op de bank met een kop koffie. Nooit gedacht. En over amper twee maanden gaan we samen met ma op vakantie. Dat wordt nog wat.

08:00 Gepost door (Lost) Soul in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Klinkt fijn.
Koesteren die band!

Gepost door: lavender faery | 01-02-07

De commentaren zijn gesloten.