31-01-07

Die zaterdagmiddag, zonder C...

Een zaterdag namiddag alleen. C is niet thuis. Quality time met mama. Mag en moet er ook zijn. Voor C’s mama was het even wennen dat dochterlief niet meer elke zondag uitgebreid thuis komt. We gaan er wel geregeld over de vloer, maar nu is het natuurlijk wel anders. C’s leven is nu toch wel anders ingedeeld. En mama en papa moeten zo dus noodgedwongen wat van hun tijd met C inboeten. Een logische evolutie, maar ik kan me voorstellen dat dit in het algemeen voor ouder niet altijd makkelijk is. Al zie je van ver dat ze blij zijn voor C. C woont best een eindje van haar ouders vandaan, gauw-gauw binnenspringen kan niet, de bezoekjes worden gepland. Mama en papa C zullen het wel leuk vinden hun dochter een middagje helemaal voor zich te hebben.

Dus heb ik ook een namiddagje helemaal voor mijzelf. Een namiddagje waarin ik vanalles denk te doen. Ik bedenk dat ik sinds C nu voor het eerst een paar uur weekend tijd in mijn uppie heb.

In een opwelling bel ik Broer. Ja hij is thuis. En ik ben welkom. Natuurlijk. Een kwartiertje stappen later plof ik er in de zetel. Broer en zus praten bij. Met een kop dampende koffie. Hoe staat het leven ? Broer neemt suiker. En ontwijkt zo mijn blik. Of is dit mijn verbeelding. Het valt me ineens op hoe dodelijk vermoeid Broer eruit ziet. Kringen onder de ogen. Oud, getekend. En hij is zoveel jonger dan ik. De tijd tikt dus ook voor wie het jongst is onverbiddelijk door, zo op zaterdag over de middag, een uur na het opstaan.

Misschien omdat ik zijn onuitgesproken ongemakkelijkheid voel bij het onderwerp concentreer ook ik me op mijn kop koffie als ik melk giet. Neen, hij heeft nog niets beslist over zijn job. Begin dertig en leeg. Hij weet duivels goed dat hij iets moet doen. Al jaren in die job die hem veel gemak, centen, maar geen voldoening brengt. Maar hij weet niet wat hij wil. Zegt letterlijk dat hij de fut hem ontbreekt om er nu iets aan te doen. Het is uiteraard zijn leven, zijn keuze. En broer is al-tijd al netjes op zijn pootjes terecht gekomen. In the end.

Ondanks het moeilijke onderwerp wordt het een leuk gesprek. De twee kemphanen van weleer relax samen op de bank met een kop koffie. Nooit gedacht. En over amper twee maanden gaan we samen met ma op vakantie. Dat wordt nog wat.

08:00 Gepost door (Lost) Soul in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

30-01-07

Als je haar ziet

Zij, Ex, was afgelopen weekend geregeld het onderwerp van gesprek. Wat wil je, met de verbroken stilte van de voorbije twee weken. Gesprekken met mijn C, want zij staat nu samen met mij in de vuurlinie. En ik wil dat C weet wat er gebeurt, dat ik niks voor haar verberg. Ook met K, die nog even wou reageren. Met broer en met vrienden die vroeger al door Ex per sms werden lastig gevallen. Iedereen trekt verbaasd de wenkbrauwen op, dat het nu nog niet voorbij blijkt te zijn. Neen, normaal is dit allemaal niet echt, I know. Ik heb Ex de voorbije twee jaar eigenlijk niet meer als normaal omschreven.

Nogal logisch dus dat ‘het’ dezer dagen sluimerend in mijn hoofd aanwezig is. Dat je associatief gaat denken. Dat was ook het geval met dit liedje. Op een vergeten bandje in de auto. Het kon over Ex gaan en hoe ik er nu over denk.

Als je haar ziet

Het komt en het komt
En het raakt me weer
Het raakt me tussen mijn ogen
Van onder tot boven
Ergens diep binnenin

En nou
Weet ik weer
Wat het betekent
En hoe het vertekent
En hoe blind een mens kan zijn

En dan
Hoor ik weer
Het bidden en smeken
De vraag om vergeving
van allen die de weg kwijt zijn

Als je haar ziet
Vertel haar dan niet
Dat je de toekomst hebt gezien

Tekst en muziek : Frank Boeijen, Jazz in Barcelona

10:12 Gepost door (Lost) Soul in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

27-01-07

Dwars

Koffie met K dus, nog steeds nauw bevriend met Ex. Sinds eind april elkaar niet meer gezien, enkel heel sporadisch telefonisch contact. K hield meestal de koffie-boot af. Ik begrijp haar wel. Ze is tenslotte nog steeds bevriend met. Het afspreken met mij zit haar niet helemaal lekker. Maar nood breekt wet. Van Ex kreeg K ongevraagd dezelfde behandeling die mij tebeurt viel en geloof me vrij, je weet niet wat je overkomt. K belde mij toen op. Of ik wist vanwaar de wind kwam ? En zo begonnen we te praten. Het ene na het andere puzzelstukje viel op zijn plaats. Leugens. Leugens. Leugens. Die ik twee jaar heb geloofd. Dingen die ik niet snapte, omdat het onlogisch was, inging tegen mijn instinct, it all made sense toen K me hetzelfde verhaal opnieuw vertelde... en bleek dat het niet anders kon dan dat Ex mij voorgelogen had. Omdat K’s versie van de verhalen logisch klonken, het ineens allemaal wél klopte. Uren hebben we gepraat. Ook veel samen stil geweest. Nadenken, de nieuwe “wetenschap” laten bezinken. ’s Anderendaags opnieuw aan de telefoon, omdat er nog dit en dat in elkaar past, ook nieuwe vragen oproept. En het besef dat Ex nog veel zieker is dan ik noch K ooit hadden kunnen denken.

Nu dus op K’s verzoek koffie. Heel mijn lijf schreeuwt dat dit niet zomaar een babbel is om bij te praten, dat er iets aan de hand moet zijn. Misschien iets dat de drie mails op 5 dagen mogelijks kan verklaren ?

K maakt zich dus zorgen. Om de kinderen. Zij zijn de dupe, op hen worden alle frustraties uitgewerkt. Ik zie terwijl ze vertelt dat ze moeite heeft haar tranen te bedwingen. Woede ook. Machteloze woede. K heeft een speciale band met Dochter. Dochter vertrouwt K. Een paar maanden geleden kwam er na een lange huilbui in één gulp een heel verhaal uit Dochter. Een kind op zoek naar steun. Naar warmte en genegenheid. En opnieuw klikt hierdoor iets op zijn plaats. Nu weet ik dat Dochter niet bij mij aan de deur kwam omdat ze zo dringend naar toilet moest. Dochter schrok zich een aap toen bleek dat C bij mij was. En ging er na het toiletbezoek als een speer vandoor. Dochter had K ook over haar bezoekje verteld. Dat er een andere mevrouw bij A was, dat Dochter dacht dat A een nieuwe vriendin heeft. Maar dat ze dat niet aan mama verteld heeft en dat ook niet gaat doen, want mama zou heel kwaad zijn, mama rijdt nog elke dag voorbij A. Ik voelde toen al dat het niet zomaar was, en inderdaad, wellicht zocht Dochter steun bij mij. De details horen hier niet thuis, maar de kinderen krijgen mentaal en fysiek zwaar te verduren. Van een mep om de oren ga je niet dood, maar doelbewust op zwakke plekken slaan, aan de haren trekken, nijpen etc... dat is er toch echt over. En geen enkel kind wordt er beter van als hij/zij elke dag te horen krijgt dat hij/zij niks waard is, ze ondankbare wichten zijn, ze lomp zijn etc. En ze hebben al zoveel meegemaakt. Mijn hart staat stil als ik aan hen denk, verkilt.

Op school voelen ze ook nattigheid, ze hebben Ex er al een paar keer op aangesproken, ze willen ook met papa praten, maar dan moeten ze voorbij Ex, en die houdt de boot af. Ze dreigt ermee de kinderen van school te halen. En de school weet ook dat als de kinderen naar een andere school gaan, ze er helemaal geen controle meer over hebben, dat Ex dan helemaal opnieuw kan beginnen met de nieuwe school. Dus houdt de school zich gedeisd. Papa’s rol in het hele verhaal is niet loepzuiver vind ik. Hij zit er met zijn neus op en hij moet toch wel zien dat er dingen fout lopen, ook speelt Ex het zo dat ze enkel door het lint gaat als papa niet thuis is. Ze smeekt de kinderen ook om papa niks te vertellen, want anders... Papa kiest er duidelijk voor te doen alsof hij niks weet, dan hoeft hij ook niet in te grijpen, eindelijk doen wat hij al lang had moeten doen en dus zijn vrouw tot de orde roepen, grenzen trekken en haar dwingen iets aan haar ziekte te doen.

De school houdt een oogje in het zeil, heeft ook al K gecontacteerd, als goede vriendin des huizes en zij probeert het contact met de kinderen zo te houden dat ze weten dat ze haar kunnen bellen als er iets gebeurt, dat ze niet alleen staan. De sociale dienst staat met de rug tegen de muur, kan en mag (nog) niet ingrijpen. Zij weten wel wat ze doen, hoop ik. Ik heb geen enkel recht van spreken, dus –ook al zou ik willen ingrijpen- moet ik mij afzijdig houden. Als één van de kinderen aan mijn deur zou staan, dan gaat die wijd voor hen open, zal ik hen helpen, maar ik kan nu geen stappen zetten. En ik wil dat ook niet, ik ben anderhalf jaar geleden uit hun wereld geschopt, voel mij daar nu goed bij. Ik moet ook aan mezelf denken en vertrouwen in de opmerkzaamheid en daadkracht van hun omgeving. Of kent iemand een instantie waar bijvoorbeeld K “discreet” een tip kan geven ?

10:00 Gepost door (Lost) Soul in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |