02-02-07

Even gauw boodschappen doen

De krant, brood, beleg, en “iets voor morgen”. Dat is het lijstje dat ik in mijn hoofd heb als ik de winkelstraat bij C om de hoek instap. Mijn rugzak vult zich al gauw. Ik wandel voorbij die mooie winkel. Waar mijn C en ik al zo vaak met het water in de mond voor de etalage stonden. Heerlijk uitziende schotels. Waarvan C zegt dat ze vroeger, toen ze nog geregeld een heel weekend doorwerkte, als ze zichzelf als beloning voor zoveel werk eens wou verwennen, hier een lekker-lui lunch of avondeten afhaalde. Ovenklaar.

Dat winkeltje dus. Ook op de terugweg kan ik die uitnodigende etalage niet zonder blik voorbijlopen. En ik beslis in een opwelling dat we morgen wel eens iets echt lekkers mogen hebben. Dus stap ik binnen.

De winkelmevrouw komt binnen. Ik bestel. Ze buigt zich voorover in de etalage om mijn bestelling te nemen. Ik zie haar profiel. En ik zie een flits van herkenning. Heel lang geleden. School. Wélke school ? Ook haar naam is mij ontglipt. Ik ken jou he, hoor ik mezelf zeggen. Ik schrik er zelf van, dat is very unlike me. Blijkbaar herinner ik me intuïtief meer dan ik concreet op dat ogenblik weet. Ze herkent mij niet. Op school ? Laatste jaren middelbaar ? Hoge school misschien ? Als ik mijn naam zeg, zie ik haar gezicht ineens opengaan. Bijna twintig jaar overbrugd in een fractie van een seconde. Haar hele zijn verandert. Hartelijk, open, warm. Hoe is het met je ? Waar ben jij terecht gekomen ? Wat doe je ? Ben je getrouwd ? Heb je kinderen ? Tijd om te antwoorden krijg ik niet. Wel een uitnodiging voor een babbel over een kop koffie. De lekkerste lekkernijen eerst worden op een bordje gelegd. Als extra zetje mocht ik twijfelen de overduidelijk welgemeende uitnodiging te aanvaarden.

Al taterend gaan we naar haar werkplaats. Haar werkplaats inderdaad, want het is hààr winkel en ze doet dit allemaal helemaal alleen. Heeft zelf de winkel uit de grond gestampt en stap voor stap aan de weg en haar reputatie getimmerd. Maar A, het is verdomd hard werken, heel hard werken. Dat hoeft ze niet te zweren, ik ben zelf het kind van zelfstandigen.

Het is bijna ontroerend te zien hoe blij ze is met onze toevallige ontmoeting. Ze struikelt over haar woorden, zoveel wil ze vragen, zoveel wil ze vertellen. Dat ze sinds een paar jaar geleden gescheiden is, bedrogen achtergebleven, hard gewerkt en niet gezien dat het fout liep. En sindsdien niemand meer. Werken van ’s ochtends tot ’s avonds. Helemaal alleen. Geen hulp in de winkel. Dat is niet nodig en zou ook onbetaalbaar zijn. Doorgaan op karakter, beschrijft ze het zelf. En wenen heeft ze gedaan, heel veel tranen. Van eenzaamheid. Niemand overdag. En dan ’s avonds doodmoe in de zetel. Alleen. Ze zegt het nuchter, zonder zelfmedelijden, maar wel zelfbewust. Ik vind haar dapper, ik zou het niet kunnen. Gelukkig heeft ze haar kind. Tenminste, toch één week op twee. De zon in haar leven, al zag ik die zelfde zon schaamteloos misbruik maken van moeder’s goedheid. De zon om wie moeder’s wereld draait, haar lichtpunt, haar houvast. En wat een pàk ellende een mens kan te verduren krijgen... Ik ben echt onder de indruk. En bedenk hoe een makkelijk leven ik in vergelijking al heb gehad. En hoe ontzettend warm van geluk ik het krijg als ik enkel nog maar aan C denk.

Drie volle uren later stap ik de winkel uit. Ze straalt. Is zo verschrikkelijk blij dat ze eens met iemand heeft kunnen praten. We konden het op school ook al goed met elkaar vinden, zaten geregeld naast elkaar. Raar hoe een half leven in een oogopslag gevoelsmatig bijgebeend wordt. Je gaat toch niet wenen he mama als ze straks weg is, vraagt de zon. De waarheid komt uit de kindermond. Pijnlijk eerlijk. En ik voel me door die kinderlijke vraag ongemakkelijk. Zij wordt even stil, kijkt naar de tafel. Om dan te zeggen dat ze niet ging wenen, want dat ze bij onze toevallige ontmoeting een heel goed gevoel had, dat ik als ik bij C om de hoek zou komen wonen, ik geregeld kan binnenspringen. En of ik toch nog wou binnenspringen ? Het is zo een raar, maar superleuk gevoel dat iemand oprecht zo blij is, alleen maar omdat ze het zo leuk vindt nog eens bij te praten na al die jaren. Natùùrlijk ga ik terug ! Het is meteen een goed excuus om regelmatig die lekkernijen in te slaan !

14:30 Gepost door (Lost) Soul in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Waw, hoe mooi beschreven...
Heerlijk, leek het me...
Af en toe even binnenspringen, daar, hoor!
Voor jezelf, voor haar.

Gepost door: lavender faery | 03-02-07

Hello There Nog even jullie een groetje komen brengen, want het was al weer ff geleden. En wat ik hier toch altijd lees, pfff... onder de indruk ben ik steeds.
Een dikke knuffel voor jullie beiden.

Gepost door: boogiepeter | 04-02-07

De commentaren zijn gesloten.