12-02-07

Nachtuilen

Ik schrik wakker. Kijk hoe laat het is. Half vier. Mijn hart bonkt in mijn keel. Even uit bed glippen. Naar de badkamer. Uit de beklemming weg. Wat was dit ? Waar ging dit over ? Een droom. Een nachtmerrie. Ma zat in een kamer. Lange haren. Opgestoken. Zoals toen ik klein was. Grijze haren nu. Veel ouder ook. Rond haar zitten veel mensen. Ik zie hun gezichten niet. Ik zie wel broer. Ma kijkt ons aan. En zegt dat ze terminaal is. Kanker. En dat het goed is zo. Dat ze er genoeg van heeft. Hoe akelig echt was dit. Het besef dat het maar een droom was. Maar het beklemmende gevoel blijft hangen. Ik keer terug naar bed. Onderweg kom ik C tegen. Ze omhelst me. In het donker. Midden op de gang. Of het wel goed met me gaat ?

Even later ligt ze terug naast me. Kom maar, zegt ze. En ik nestel me in haar armen. Daar weet ik me geborgen en getroost. Ik denk terug aan die nare droom. En zonder het te willen begin ik te wenen. Machteloze woede. Nee, ma is niet terminaal, maar de droom maakt wel duidelijk dat ik met ma bezig ben. Denk aan hoe moeilijk ze het heeft. En me afvraag wat ik kan doen. Niets. Het maakt me kwaad.
Ze gaat eraan kapot. Elke dag weer opnieuw die hel van een man die je zonder een greintje respect behandelt, je kinderen beschimpt en je vertelt dat je niks bent zonder hem, geen kant opkunt. En van hem weggaan is voor ma geen optie. Dat is haar keuze en daar moeten we ons bij neerleggen. En dat valt me zo moeilijk, het wringt. Ze gaat eraan kapot. Zeker weten.

In die zin is ze ook terminaal, het is een kwestie dat ik het zie aankomen en dat ik me dus beter op het ergste voorbereid. Zodat ik geen domme dingen doe als het ooit zover is. Maar hem vergeven, dat doe ik nooit.

C kalmeert me. En we praten. En praten. En praten. C lag al wakker. Met een knoop in de maag. Ook muizenissen. Die ze me vertelt. En we analyseren, overwegen. Lachen soms ook. Zwijgen. Praten en zwijgen. Urenlang. Midden in de nacht. Het is al bijna zeven uur als we besluiten dat we echt nog wat moeten slapen. Vermoeiend, maar verhelderend, en toch weer rustig allebei.

14:13 Gepost door (Lost) Soul in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

helaba Je droom was angstwekkend, maar cliche dromen zijn bedrog.
Het andere is de werkelijkheid en geen droom.
Hopelijk ziet ze de realiteit
want tot mijn spijt lijkt me dit niet fijn te zijn.
praten, praten ook met haar
en hopelijk is ze voor rede vatbaar.
zonnekes en liefs

Gepost door: Sunny-Kay | 12-02-07

Koud kreeg ik het even toen ik dit las...mijn ma is terminaal, wel van Kanker, maar in een heel goede relatie, dus stel ik me de vraag, wat is erger. Maar wat je schrijft en hoe je schrijft maakt me dan weer rustiger, want het klinkt vertrouwd, en het goed e uit je relatie, het mooie, het eerlijke, het kalmeert me.
Dikke knuffel voor jullie beiden en ik hoop dat je make nog ooit heel gelukkig wordt...

Gepost door: boogiepeter | 12-02-07

De commentaren zijn gesloten.