27-02-07

De stilte doorbroken

Het is hier stil de laatste tijd. Ik schrik er zelf van dat het al zo lang geleden is dat ik nog eens postte. Nochtans denk ik toch een paar keer per week : he, dit is misschien leuk om over te bloggen... waarop mij dan prompt de tijd ontbreekt om dat stukje echt te schrijven. Of ik er de tijd niet voor neem.

Anderzijds is er toch ook weer het spook van Ex en de gedachte dat als zij zou lezen wat ik hier schrijf, over C&A en hoe ontzettend leuk we het tegenwoordig hebben... ik mag er niet aan denken. Maar met C&A gaat het super, gelukkig.

Ex is tegenwoordig terug very much in the picture. Ze mailt me sinds half januari gemiddeld 2 keer per week. Maar ik reageer niet. Haar mails zijn afwisselend wanhopig, lief, smekend, dreigend, maar ze komen zonder uitzondering op hetzelfde neer : mail terug, scheld me de huid vol, om het even wat, maar re-a-geer. En dat is nu net wat ik niet doe, niet zal doen, niet wil doen.

Ik haar laatste mail kondigt Ex aan dat ze eerstdaags aan de deur komt bellen. Ik wil haar niet zien, heb haar niets te zeggen. C en ik zijn nu zo ver dat we een code afspraken voor als één van ons beiden onverwacht thuis komt. We zijn voorzichtig als we buiten komen. Ik overdenk nu al alle mogelijke zwakke plekken voor als ik verhuis. Hoe te vermijden dat Ex mijn nieuwe adres uitvist. De post laat ik wel een aantal maanden naar ma nasturen, dat is al één spoor dat doodloopt. Mijn domicilie laat ik ook een paar maanden na verhuis ongemoeid. Een notaris heeft beroepsgeheim en zou –alhoewel een bekende van Ex - mijn nieuwe adres niet mogen doorgeven. Nummerplaat ? Tja, in hoeverre mag een bevriende agent eens ik verhuisd ben als “vriendendienst” voor Ex mijn nummerplaat door de computer halen ? Allemaal dingen die door mijn hoofd malen en waar een mens niet echt vrolijk van wordt.

Het ergste vind ik dat ik merk dat ook C er last van heeft. Afgelopen zaterdag kruiste Ex ons toen wij samen mijn straat uitreden en Ex wéér eens een controlerit langs mijn huis deed. C draaide direct haar hoofd om, opdat Ex haar vooral niet goed zou kunnen zien. Toen we onlangs in bed lagen en de trap kraakte, ik bleef verdertateren, maande C me direct tot stilte aan, vroeg ze me of ik zeker was dat niemand binnen kon.
I hate it. Ik moet weg uit mijn dorp. Maar ik wil mij niet laten wegjagen. Binnenkort zullen de eerste dozen wel mondjesmaat uit mijn huisje vertrekken. Dan kan Ex ook geen verhuiswagen volgen de dag dat ik echt weg zal zijn, want er zal geen verhuiswagen meer nodig zijn. Het zal niet opvallen. Zo zal ik dus vertrekken he, als een dief in de nacht. Dat is dan de prijs die ik moet betalen voor rust. Hopelijk raakt Ex het spoor dan bijster en geeft ze het op. Geen idee hoe volhardend ze zal zijn.

12:05 Gepost door (Lost) Soul in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Wel... Ik begon inderdaad m'n regelmatige dosis rozegeur en maneschijn te missen... ;-)
Anderzijds heb je me met dit postje weer eens voor een aantal zeldzame harde herkenningspunten gezorgd, want het is niet simpel om een buitenstaander zelfs maar begrepen te krijgen hoe ver dit gaat en wat het aan "beschadigingen" kan achterlaten.
Laat het niet te diep binnenkomen. Daarvoor zijn jullie al te ver geraakt.

Gepost door: Beo | 27-02-07

De commentaren zijn gesloten.