29-03-07

Achteraf bekeken

Ondertussen zijn we al een week terug van vakantie. Het is gevlogen, ongelooflijk. Heel anders om in plaats van mijn gewoonlijke compagnon L nu met ma en broer op pad te zijn. Maar wel heel leuk. Heel erg tof om vast te stellen dat we eigenlijk best goed kunnen opschieten samen, dat alles zonder veel woorden op wieltjes loopt tussen ons drie. Iedereen weet wel uit ondervinding dat je niet met om het even wie een week op vakantie kunt.

Ma heeft super genoten : van het weerzien met Luxor, van de bezoeken aan de monumenten, van de gastvrijheid van de mensen, van ons plezier om haar onbeholpen Engels, van de wandelingen in “de stad”, de fietstochtjes op de Westbank, de thee-visites bij Ahmed, de egards waarmee iedereen haar behandelde als officieel “mijn ma”, de grapjes van broer, het zien dat haar zoon en dochter plezier hebben samen, samen op pad gaan.

Ma was na een tijdje helemaal ontspannen, alle problemen thuis waren even ver weg. Het is een kranige madam, zoals ze ook de pijn verbeet na het omslaan van haar voet. We hebben haar ontelbare keren moeten ‘verbeteren’ als ze wéér eens vroeg of ze dit of dat nog “mocht” bestellen. Neen ma, je moet dat niet vragen, je mag doen wat je wil. Blijkbaar vindt ze dat niet zo vanzelfsprekend als wij dat vinden. Is dat de generatiekloof of ligt dit simpelweg aan hoe mijn ouders met elkaar omgaan (of vooral niet omgaan) ?

12:06 Gepost door (Lost) Soul in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.