31-03-07

L'embarras du choix

Al de hele voorbije week slaapt mijn C onrustig, wordt ze midden in de nacht wakker en – als ze merkt dat ik 10% wakker ben – begint ze mij vragen te stellen. Als je nu denkt dat C ergens van wakker ligt, dan heb je dat goed gedacht. En dit keer heeft het niks met mij te maken.

Een tweetal maanden geleden begon C te solliciteren, zich ten opzichte van mij hardop afvragend wie er in de privé zo gek zou zijn om haar een kans te geven, na jaren vastbenoemd in het onderwijs. Komaan C, toch niet zomaar de eerste de beste job in het onderwijs, hoor ik mij dan zeggen, gevolgd door een rits argumenten die ik om redenen van de privacy van mijn C toch maar niet toevoeg. Ze heeft capaciteiten genoeg om het ook in de grote boze privé wereld te maken, en dat zeg ik niet enkel omdat het mijn C is.

Nog een duwtje van buitenaf (lang leve de door de EU gesponsorde loopbaanbegeleiding !) en mijn C dook algauw in Vacature en andere Job@. En kijk eens aan : drie brieven schrijven en drie keer uitgenodigd op gesprek. Het verschil in communicatiestijl tussen de drie kon wel niet groter zijn, maar dat zou mij te ver brengen.

To cut a very long story short : gisteren kreeg C na een week piekeren en in spanning afwachten op amper een kwartier tijd twee telefoontjes. Twee uitnodigingen voor contract onderhandelingen. En of ze blij was. Haha, ik zei het haar : ik heb het van bij het begin voorspeld : ze zou nog moeten kiezen ! Haar ogen vol vuur, vol zuiver contentement. He schat, we gaan uit eten hoor, riep ze glunderend. Hoe leuk om haar zo supersuperblij te zien, nog steeds verrast, zich afvragend wat ze gezegd kan hebben, welke kwaliteiten ze in haar zien om haar die job te willen aanbieden. Twee gekken misschien ? Ze kan het amper geloven. En ik zeg haar : let op, nu ga je de slapeloze nachten tegemoet.
En raad eens ? De eeuwige slaapster heeft vannacht gedraaid en gekeerd, gewoeld van kenkannimeer. Ik trok zo nu en dan een slaperig oog open, ondertussen een gepast antwoord mompelend, maar ik sliep dapper door. Al had dat niks met dapperheid dan wel met grote vermoeidheid te maken. Eens ik slaap, slaap ik door hoor C, sorry ! Ik herinner mij vaag dat C me een paar uur geleden zei dat ze “eens ging opstaan”. Ik heb haar niet weten terugkomen. In elk geval slaapt ze nu. Eindelijk. En laat ik haar liggen, ze moet nog een hele Paasvakantie mee. Niet dat ik Paasvakantie heb. Maar ik heb mijn C liever in goeden doen dan als walking zombie. Dus tokkel ik nu in alle rust dit berichtje, mij afvragend wie hier for gods sake een boodschap aan heeft, behalve ikzelf. Ik nip aan mijn kop dampende koffie en bedenk dat ik dadelijk de fietsbanden oppomp en naar de bakker rij, dat mijn C dan straks lekker vers brood heeft om te ontbijten. En ik hoop dat de kwelduivels van onzekerheid voor vandaag tenminste al bedwongen zijn. Want morgen gaan we naar C thuis en daar weten ze nog nergens van, ook niet van onze trouwplannen. Die mensen verwerken nog het nieuws dat we samen een huis gaan kopen. Ze hebben nog veel verwerkingswerk voor de boeg. Zou er ergens een middel verwerken-in-driedubelle-versnelling bestaan ? Vooral mama C zal het nodig hebben, we willen vooral geen accidenten op ons geweten he !

08:29 Gepost door (Lost) Soul in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

29-03-07

Achteraf bekeken

Ondertussen zijn we al een week terug van vakantie. Het is gevlogen, ongelooflijk. Heel anders om in plaats van mijn gewoonlijke compagnon L nu met ma en broer op pad te zijn. Maar wel heel leuk. Heel erg tof om vast te stellen dat we eigenlijk best goed kunnen opschieten samen, dat alles zonder veel woorden op wieltjes loopt tussen ons drie. Iedereen weet wel uit ondervinding dat je niet met om het even wie een week op vakantie kunt.

Ma heeft super genoten : van het weerzien met Luxor, van de bezoeken aan de monumenten, van de gastvrijheid van de mensen, van ons plezier om haar onbeholpen Engels, van de wandelingen in “de stad”, de fietstochtjes op de Westbank, de thee-visites bij Ahmed, de egards waarmee iedereen haar behandelde als officieel “mijn ma”, de grapjes van broer, het zien dat haar zoon en dochter plezier hebben samen, samen op pad gaan.

Ma was na een tijdje helemaal ontspannen, alle problemen thuis waren even ver weg. Het is een kranige madam, zoals ze ook de pijn verbeet na het omslaan van haar voet. We hebben haar ontelbare keren moeten ‘verbeteren’ als ze wéér eens vroeg of ze dit of dat nog “mocht” bestellen. Neen ma, je moet dat niet vragen, je mag doen wat je wil. Blijkbaar vindt ze dat niet zo vanzelfsprekend als wij dat vinden. Is dat de generatiekloof of ligt dit simpelweg aan hoe mijn ouders met elkaar omgaan (of vooral niet omgaan) ?

12:06 Gepost door (Lost) Soul in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-03-07

Halfweg Luxor-Belgie

De tijd vliegt inderdaad, we stellen vast dat we eigenlijk al halfweg zijn...

Gisteren noodgedwongen alleen met ma op stap, broer had een gedeelte van de nacht in het kleinste kamertje doorgebracht... Nochtans niks anders gegeten dan ma of ikzelf, wellicht gewoon verandering van lucht en eten... Hij verkoos in elk geval eieren voor zijn geld, bleef in het hotel. Ma en ik in een service taxi, tussen de Egyptenaartjes en wijlle weg, henna henna (stop stop) en we worden netjes aan de tickert office afgezet. Paar minuutjes wandelen en je bent in Qurna. Het valt echt op hoeveel huizen hier gesneuveld zijn. It will never be the same. Na zoveel jaar aankondigen en dreigen heeft de gouverneur zijn slag thuisgehaald : de eerste 350 gezinnen zijn "vrijwillig" verhuisd. 5 km verder hebben ze een flat gekregen, met alle cxomfort zoals dat heet, en in eigendom, maar in de praktijk zijn ze niet echt gelukkig, iedereen leeft hier van de touristen en die zitten dus ineens 5 km van huis he. De nieuwe hjuizen zijn van beton en warm, de oude huizen uit leem en perfect fris in de zomer, hielden de warmte binnen in de winter.

Eens verhuisd, opteren ze hier voor de dradstische maatregelen : bulldozers gooien de muren plat van wie al verhuisd is, kwestie dat je vooral niet begint te twijfelen en het in je hoofd zou halen terug te keren. Zo heb ik ook een vermiste vriend teruggevonden, hij is effectief al verhuisd, zijn vader is achter gebleven, zit mistroostig tussen de ruines van het huis als we hem zien. Hij lacht zijn tandenloze lach als hij mij herkent, probeert in gebaren uit te leggen dat zijn zoon verhuisd is, hij hier wil blijven, bij zijn oude huis, bij zijn vrienden. Ik antwoord gemeend it is very sad en neem zijn hand, hij krijgt het moeilijk en staart naar de grond. Het in Belgie gelezen nieuws wordt zo persoonlijk, krijgt een gezicht. Ik kan er met mijn hoofd niet bij.

Steenkapper en vriend Ahmed begroet mij alsof ik familie ben, geeft mij een traditioneel Egyptisch welkom, ik ben vereerd, ben zo verschrikkelijk blij terug hier te zijn, thuis. He has a white heart, om het in hun eigen woorden uit te drukken, waarmee bedoeld wordt dat hij een goed mens is. Zijn ogen blinken, de stoelen worden bijgeschoven en uiteraard moeten we thee drinken. Ons ma zit duidelijk op haar gemak, ze spreekt ausi geen Engels maar maakt zich dan wel met handen en voeten verstaanbaar, ze kan de hele conversatie volgen.

En daar zit ik dan weer, net zoals de andere keren, op de lemen bank van Ahmed`s atelier, overlooking the village. Ik schrik als ik even mijn ogen dicht doe en voor mijn geestesoog de foto die ik in gedachten heb tevoorschijn haal. Alle kleur is weg uit het dorp, nu er zoveel huizen platgegooid zijn. Ahmed moet ook verhuizen met zijn winkel, maar hij heeft vooraslsnog geweigerd. But they will be back zegt hij zelf, waarna hij berustend het hoofd schudt. Hij koopt ons nog appelsienen van de fruitkar die net voorbijkomt, voor de vitamientjes zegt hij, we krijgen het gsm-nr mee voor het geval het met broer niet de goede kant op gaat, dan stuurt hij wel een dokter. Ze zijn zo warm, zo hartelijk, zo gastvrij, eens je ze een beetje kent, het is hartverwarmend. En voila we hebben weer een uitnodiging voor een etentje bij hem thuis en zijn familie. Weigeren zou onbeleefd zijn, maar geen haar op mijn hoofd denkt eraan te weigeren, het was vorige keer een van de hoogtepunten van de reis en het eten was verrukkelijk, dus we zouden wel gek zijn te weigeren ! En zegt hij, ik kom jullie met de taxi ophalen aan het hotel, we gaan een trip door de woestijn maken, I make you a very nice evening. Dat is dus wat ons vanavond te wachten staat, ik kijk er heel erg naar uit.

Gisterenmiddag zijn ma en ik dan in the middle of nowhere gaan eten bij een andere vriend thuis. Mahmoud heb ik ook ontmoet tijdens een andere trip, hij verhuurt fietsen, doet het lang niet slecht, zit er ook best warmpjes in, heeft een goed gevoel voor humor, spreekt niet zo goed Engels, maar genoeg. Echt very off the road waar hij ons met zijn neef heenbracht, hij was zo vereerd dat we op zijn uitnodiging in wilden gaan. Nu broer met lichte toerista geveld is, is ma toch een beetje ongerust over het eten, maar we besluiten gewoon af te wachten. Door een wirwar van kleine straatjes komen we aan Mahmoud`s huis, ondertussen wel honderd keer hello hello en veel gezwaai beantwoord onderweg. Heel mooi huis naar Egyptische normen, we worden naar hun mooiste kamer gebracht, met veel egards, dat we zijn huis als het onze mogen beschouwen. Nieuwsgierige kinderoogjes komen om de hoek kijken en pas als we uitdrukkelijk zeggen dat het ok is mogen ze binnen komen. Glunderend komen ze met uitgestoken hand hello zeggen, de haantje de voorste zegt zelfs what`1s your name, maar als we er eentje een chocotoff geven zijn ze ineens allemaal een stukje dapperder. De grote zus die er is komen bijzitten en de neef nemen er na enig aandringen van onze kant ook eentje aan, maar stoppen de chocotoff dan ook glunderend in de mond en ze smakken nogal. Hoe een snoep een deur kan doen opengaan he, haha.

We worden meegetroond naar het dak, de voorbereiding eigenlijk van een volgende verdieping, die ooit gebouwd zal worden - insha allah - als de nood zich daartoe aandient. Moeder geit en twee jonkies scharrelen daar vrolijk rond en als mijn ma er nog maar naar kijkt wordt een klein geitje promt aan haar aangeboden om het te aaien. Prachtig zicht van daar, er groeien zelf druiven op het dak. Ondertussen is de tafel klaar, we mogen plaatsenemen, de edeuren gaan dicht en we kunnen eten. Geen kinderen, ook de kokkin, Mahmoud s vrouw krijgen we niet te zien. Mollokhia, een van Egypte`s nationale gerechten, lekkere kip, hemelse rijst met nog iets vermengd, aardappelen in een sausje, supervers smakelijk brood, tomaatjes waar je de zon zo in smaakt, een slaatje... we eten het allemaal met veel smaak op, ik met iets minder schrik dan ons ma denk ik. Jammer dat broer hier niet bij is, maar straks met Ahmed krijgt hij een herkansing. Het gesprek is ltof, verloopt geanimeerd, waarbij Mahmoud en zijn kozijn afwisselend 5 tot 15 minuten verdwijnen. Ik kijk er niet meer van op, dit is exact wat vorige keer ook gebeurde bij Ahmed. Ze zijn nieuwsgierig nasar ons schoolsysteem wat je moet doen om een winkel te mogen openen in Belgie, de rijbewijzen enz enz En uiteraard wil ik op mijn beurt dan weer de Egyptian side of the story kennen. Dit is waarm ik reis, zo hoor je ook eens andere manieren van dingen bekijken en het is cliche maar zo besef je weer dat we het bij ons nog lang niet zo slecht hebben.

Time is up here I am afraid, ik wil nog wat luieren aan het zwembad, boekje lezen en dan klaarmaken voor het bezoek van vanavond. Hopelijk is ma`s voet er niet te slecht aan toe, want die heeft ze vnochtend op de slechte voetpaden hier in Luxor omgeslagen... We zijn bij de apotheek om Voltarengel geeweest en zijn vijfdubbel gerold geweest, maar kom, als het haar zou helpen zijn we al lang content. Want morgen staat de Vallei der Koningen op het programma en als je niet goed te been bent is dat geen lolleke.

14:32 Gepost door (Lost) Soul in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |