17-04-07

Wandeling en nachtelijk denken

Vrijdag half vijf was ik al thuis. Mijn C was er ook al. Wat een prachtig weer. Dus instappen en wegwezen. Naar een stadje 10 km verderop. Een wandeling met ons twee in de late zon. Op de wallen van de vestingsmuur. In het groen en toch in de stad. Nu eens pratend. Dan eens zwijgend. Nadenkend. Zoveel gebeurd de voorbije paasvakantie. In het leven van mijn C. Het laatste stukje vertrouwdheid wankelt nu ook. De beslissing is genomen, de bakens zijn uitgezet, de grootste stukken zijn zelfs al ingekleurd. Een nieuwe job voor mijn C. Na zoveel jaar zekerheid wegbrekend uit de cocon. Het wordt een bevrijding. Zeker weten. Heel begrijpelijk dat ze de voorbije weken over and over again zichzelf afvroeg of ze wel de goede beslissing nam. Want zeggen : “ik wil weg” is van een heel andere orde dan “ik gà weg”. En dat gaat ze nochtans doen. Alleen het wanneer-deel is niet helemaal duidelijk. Al wandelend weegt ze af. Vraagt ze me om haar baas in spé te spelen in een rollenspel voor het telefoongesprek dat ze maandag nog zou voeren . Hoe zou hij hierop reageren, schat ? Vraag ze me. Om dan vervolgens weer een heel andere argumentatie op te bouwen. Of deze redering misschien toch wel beter is ? Ach, ik maak me geen illusies : voor het maandag is heeft C nog –tig alternatieve redeneringen bedacht . ’s Nachts, tijdens één van die vele uren dat ze naar het plafond ligt te staren . Omdat ze zolang die handtekening niet is gezet, zolang alles tot in de puntjes is geregeld, toch niet gerust is.

Maar het is wat ze echt wil. Vorige week tilde ze me bijna van de grond toen ik thuiskwam, zo blij was ze . Haar stem, die ik altijd al zo warm klinken vond, klinkt nu aan de telefoon nog mooier. Als ik haar hoor, denk ik onbewust terug aan die eerste telefoongesprekken vorig jaar. Begin juli was C nog virtual reality, was er van ons nog geen sprake. Op de grond zittend in mijn keuken herinner ik mij dat eerste gesprek, want wat was het toen warm midden in die hittegolf, en fris op de grond. En toen viel ik ook al voor haar stem en hoe ze sprak. En sinds een week heeft ze opnieuw diezelfde klank in haar stem. Of ben ik het die die klank herontdek ? En als ze me toefluistert : Ik ben zo ontzettend gelukkig. Met jou. Dan ben ik heel even van de wereld en vergeet alle minder leuke dingen. Loesje zegt : het leven is de liefde waard. Ze heeft gelijk !

15:05 Gepost door (Lost) Soul in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.