27-06-07

Mission accomplie ! :-)

Na weken avondwerk is het eindelijk rond. C&A wonen samen. Tromgeroffel en trompetgeschal !  Lach niet, die zijn hier best op hun plaats. Wéken avondwerk en het einde is nu toch wel echt in zicht.

Ik het hamster, die met héél véél hartzeer afscheid moest nemen van dierbare dingetjes. Want, sprak mijn C mij dan streng toe, we hebben écht niet zoveel plaats ! Zij, mijn C, de praktische, die quasi niks bijhoudt. A very difficult match. Zweten heb ik gedaan . En zij maar lachen met die ondertussen vergeelde postkaarten die opdoken uit een zeer ver verleden . Meer dan dertig jaar oud, van toen ik ergens op kamp was, gekregen van mijn oma, in haar naïeve handschrift. Wenst ze me nu ze al meer dan 10 jaar overleden is, nog eens een leuke vakantie en “amuseert U maar goed he A-ke!”. Ik weet het, velen vinden dat onnozel, maar ik vind dat zo een pietluttige postkaart en wat erop staat ineens weer haarscherp dat beeld van mijn oma naar voor brengt. En daarmee dus een dierbare herinnering is. Ik kan die postkaart dus niet wegdoen. En zo zijn er wel meer. Postkaarten en andere dingen . Hele dozen vol. My life in a box.

Nochtans héb ik heel veel weggegooid. On-telbare keren zijn we met een overvolle auto naar het containerpark gereden. Na weer eens een selectieprocedure ten huize A of huize C. Ondertussen inpakkend bij A, dan weer plaats maken bij C. Geen énkele rit werd nog gereden zonder dat de auto’s met dozen volgestouwd waren.

Elke avond een hele klussenlijst. Netjes en zeer plichtsbewust samengesteld door mijn C. Als een generaal die vastberaden een veldslag moet en zal winnen, genadeloos.  Op weekend dagen kwam dat niet altijd euh goed. Ik hou er niet zo van orders te ontvangen. Zelfs niet van mijn C. Al wist ik wel dat ze gelijk had, dat zij het heft in handen moest nemen omdat we anders in september nog bezig zouden zijn. Maar het zorgde wel voor een paar uur kribbigheid. Om het dan telkens bij te leggen met een kus en een dikke knuffel. En achteraf samen toch blij het slagveld te overschouwen en te besluiten dat het goed was geweest. A job well done.

De Grote Lente Schoonmaak ten huize C is en passant ook achter de rug, mijn meubeltjes zijn netjes ingepast, mijn spulletjes hebben grotendeels hun plekje gekregen. Het is nu zeker ook mijn thuis.

Enkel nog de hékel aan verhuizen die ik sinds vorige verhuis heb herinnert mij nog aan de volbrachte taak én de ongelooflijke moeheid die we allebei voelen. C kan ’s ochtends sowieso niet uit bed maar ik sleep mij echt naar het einde van de week. Zondag vertrekken we. Twéé weken vakantie. Hallelujah wat kijk ik er naar uit. Zo erg dat het mij momenteel eigenlijk niet echt kan schelen welk weer het is. Als ik maar mijn rust heb. En véél quality time samen met mijn C. Want door al dat werk zou je vergeten tijd voor elkaar te nemen.

Zaterdagavond wordt de vakantie officieel ingezet. Dan testen we een restaurantje uit van onze shortlist voor de trouw. Want als we terug zijn uit vakantie is dat ons volgende “project”. En als ik zie hoe het allemaal evolueert wordt die dag eind oktober wel net iets meer dan “gewoon” trouwen. Maar dat zien we later dan wel weer. Eerst : oogjes toe en slaap lekker.

16:21 Gepost door (Lost) Soul in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

25-06-07

Stop to run

Begonnen in september 2006 en ondertussen een roemloze dood gestorven. Mijn start to run ambities . Niet dat ik het niet haalde, jawel, op 27 november 2006 slaagde ik met vlag en wimpel voor mijn test. Zelfs nadien nog blijven lopen kwam wel in orde. Al was het dan niet meer met de regelmaat als het opbouwen. Het duiveltje van ‘ik zal hen en mijzelf eens tonen dat ik dat wél kan’ ! was ondertussen verdreven wegens einddoel bereikt.

En hoe ik het ook wou, het duiveltje van en-zie-je-wel-dat-je-het-wéér-niet-volhoudt was in geen velden of wegen te bespeuren. Of toch maar een heel zwakke versie van dat duiveltje. Sinds mijn desastreuze Pasen-loop van toch een volle ehum twin-tig minuten  ben ik welgeteld nog 2 keer gaan lopen. Niet dat ik het niet plezant vond he. Integendeel zelfs, ik kon er echt mijn “negatieve” energie in kwijt, ik kon de wereld aan als ik thuis kwam en gaf mijzelf telkensweer een goed-gedaan schouderklopje.

Er was een andere spelbreker die mijn –toegegeven- veel te zwakke goede wil de das omdeed. Al sinds ik de eerste keer 20 minuten aan een stuk mocht lopen heb ik pijn in mijn rechter heupgewricht. Niet zozeer tijdens dan wel dàgen nà het lopen. Echt heel pijnlijk. En van in september eigenlijk al pijn in de linkerschouder. Te wijten aan foute slaaphouding dacht ik dan. Of “bloot” gelegen. Allemaal perfect te geloven redenen. Maar sinds de 20-minuten grens overschreden was, gebeurde het meer en meer dat én schouder én heup samen protesteerden. Nisk om je zorgen te maken, vertelde iedereen mee, geef je lichaam de kans zich aan het lopen aan te passen. En dus deed ik dapper verder. Tot een dikke maand geleden de pijn van mijn heup voorbij mijn knie tot bijna in mijn enkel uitstraalde . Niet echt normaal. Dus bibi naar de dokter. Nadien platen van mijn hele skelet : van kop tot teen zowaar ! Een ronde madam als ik heeft een dun skelet, het was zowaar een openbaring . De brief bij de platen voor de dokter was niet dichtgeplakt, dus lezen die handel ! Niet dat een mens daar wijzer van wordt, u kent dat wel : het is Nederlands maar een normaal mens snapt er geen jota van ! Twee woorden verstond ik wel : arthrose en lumba-nog-iets. ’t Ene voor mijne schouder, ’t ander voor mijn onderste twee wervels. Een mens zou zich zowaar een verschot verschieten. Maar even afwachten, don’t jump to conclusions, porde ik mijzelf aan. Al is het moeilijk om jezelf om te tuin te leiden en jezelf met een air van zelfverzekerdheid gerust te stellen.

De dokter vertaalde het resultaat in arthrose in de schouder en dat ik wel een goede rug heb, maar dat mijn twee onderste rugwervels slijtage vertonen. Mag ik nog lopen, dokter ? hoor ik mijzelf vragen. Neen, dat mag ik dus niet. Ook niet zwemmen want dan overstrek ik mijn nek en dat is ook weer niet goed. Spinning, dat mag wel, zolang ik maar rechtopzit. Ik zie mij nog niet direct in koersbroek op de spinningfiets zitten. Vind er ook toch iets kunstmatigs aan om indoor te fietsen en als een gek het tempo op te drijven tot je badend in het zweet als het ware van je fiets af drijft. Maar er zal niets anders opzitten, ik moet écht opnieuw gaan bewegen.

Ondertussen mag ik dagelijks 2 pillen als knikkers zo groot nemen : versteviging van het kraakbeen. En als ik braaf ben en veel chance heb, mag ik over 6 maand nog eens proberen te lopen...

Voorlopig is’t dus Stop to run. Ik heb links en rechts op meer blogs gelezen dat er zoveel mensen mee stoppen wegens blessures. Sporten gezond ? Mijn voeten ja !

11:34 Gepost door (Lost) Soul in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-06-07

Even kicken met The Scene

thescene_reunie

De AB in Brussel. Ik vind er telkens weer een speciale sfeer hangen. Alsof je de geschiedenis van die zaal in de lucht voelt hangen. Telkens weer met plezier rij ik helemaal naar Brussel. Omdat die zaal sommigen boven zichzelf doet uitstijgen.

Zo ook afgelopen vrijdag. The Scene. Na 5 jaar terug samen. Zeventien jaar geleden ondertussen dat ik hen voor het eerst zag spelen. Ergens in een tent op een festivalletje ten tijde van Blauw. De hele cd was goed en er volgenden er nog meer. Power. Hollandse power. Thé Lau klom toen via de steunpaal tot in de nok van de tent. Al dan niet nuchter. Dat heeft hij de afgelopen jaren nog gedaan. Al dan niet nuchter zijn bedoel ik.

Mijn C bleef thuis. The Scene is niet zo haar ding. Maar ik vind altijd wel een muzikaal verwante ziel om mijn omzwervingen niet alleen te doorstaan. Gekoppeld aan een lekker etentje vooraf en een goeie babbel erbij maakt het de hele avond wel af.

We kunnen het niet laten. Willen tegen beter weten in toch weer vooraan staan. Veel te dicht natuurlijk. Als The Scene uiteindelijk begint, hebben we hoofdzakelijk podiumgeluid, één doffe brij eigenlijk.
Maar ze beginnen wel met een beresterk nummer Geloof :

Het moet mooier
Het moet beter
Met dit amoureus gevoel
Meer vanuit de onderbuik
Zoals het is bedoeld

Ik krijg er kippevel van, het zegt wel wat natuurlijk. Eigenlijk is dit pure nostalgie, hoor ik mij denken. En wie en wat ik rond mij zie, kan dat enkel bevestigen. Duidelijk een ouder publiek. God we worden oud. Neen, nog niet. Ouder. Dat is het. We gaan naar de middelbare leeftijd. Niet begin de dertig, zoals Koenie kiplekker eerder schreef, maar later dit jaar wel heel erg eind.

The Scene heeft nog steeds die power. Ik ben enigszins verrast. De voorbije jaren heel erg genoten van Thé Lau’s solo-concerten en alhoewel hij dan ook een tandje bijsteekt (in vergelijking met de cd’s) is dit nog iets com-pleet anders. Zijn ogen blinken van puur speelplezier, hij geniet van de energie die wisselend van en naar het podium gaat.
Naast mij staat een jonge oma te gillen als ware het Clouseau in volle glorietijd. Het gekrijs, de armen zwaaiend naar aandacht in de lucht, de smachtende blik... het gaat mijn pet te boven. Het is euh een heel erg klein tikkeltje potsierlijk te noemen. Met alle respect. Ieder zijn ding natuurlijk.

Emmy Blom, nog steeds de bassiste van dienst, staat te stra-len. Ze heeft zolang niet ‘gemogen’ en ontbindt nu duidelijk met hemels plezier alle duivels. Het is mij vroeger nooit opgevallen, maar zij stuwt de band echt verder, is de motor met haar drijvende manier van bassen. Ze glundert en geniet, niet alleen van het muziek maken maar ik denk ook heel hard van de hervonden verbondenheid met de band.

Twee uur hebben ze gespeeld. De pannen van het dak. Alle hits op een rij, al kende ik ze niet echt allemaal. Het was leuk, het was wat nostalgie, het is voorbij.

09:06 Gepost door (Lost) Soul in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |